« فیلم یار – مرجع دانلود فیلم و سریال » [ FilmYar ]
‫بیرون چه سرد بود.
‫قطار هنوز راه نیفتاده.
‫اگه این ساعت می‌خواستم پیاده برم خونه، جدی سرما می‌خوردم.
‫خیلی ممنون.
‫گوجو-کون...
‫موندم کدومشو خریده.
‫کیتاگاوا-سان؟
‫هــه؟!
‫می‌خوای بری حموم؟
‫آله...
‫فکر نکنم اینطوری... بتونم.
‫البته.
‫من بازی رو ادامه می‌دم، بفرما برو.
‫باشه.
‫چون نمی‌خوام امشب بخوابم.
‫هوم... این‌ یکی بهتره.
‫موقع عکاسی خیلی ناناز بود، خوشحالم خریدمش.
‫بدون شک این ‌یکی! آره!
‫کارم تموم شد. گوجو-کون، می‌تونی بری.
‫باشه. ممنون.
‫بـ ـ برات یه دست لباس اضافه گذاشتم.
‫می‌خوام لباس بشورم، می‌تونی ماشین لباس‌شویی رو روشن کنی؟
‫کافیه دکمه‌شو فشار بدی.
‫باشه.
‫جدی نمی‌خواستم اینطوری بشه.
‫ا ـ‌ اما انگار گوجو-کون می‌خواست؟
‫ولی چرا یهویی انقدر مصمم شد؟
‫می‌دونم قطارا حرکت نمی‌کنن، ولی من نمی‌خواستم اینطوری بشه.
‫بعدشم، باید کلی چیز آماده کنم.
‫موندم اون باور عامیانه درمورد...
‫اینکه کاندوم بذاری توی کیف پولت پولدار می‌شی، واقعیه؟!
‫بیا! گوجو-کون، یکی هم برای تو!
‫گوجو-کون، برای تو!
‫از قبل آماده بودیم که!
‫وانِ کیتاگاوا-سان چه بزرگه. خیلی حال می‌ده.
‫اینجا خوابیدن چیز بدیه،
‫اما بعد از اینکه فهمیدم اگه ‫ نخوابم مشکلی نیست، خیلی خیالم راحت‌تر شده.
‫اینکه از چه زاویه‌ای به موضوع نگاه کنی، خیلی مهمه.
‫کیتاگاوا-سان.
‫واقعاً اشکالی نداره این لباس رو قرض کنم؟
‫برات مگه مهم نیست؟
‫نـ ـ نه بابا! مشکلی نیست.
‫چیز دیگه‌ای داری؟
‫لباس گرمی که اندازه‌ت بشه فقط همینو دارم.
‫که اینطور.
‫دوباره دارم دست‌پاچه می‌شم.
‫لباسایی که امروز پوشیدم تو ماشین لباس‌شویی‌ان، کاریش نمی‌شه کرد.
‫باید به خودم بیام و بازیو ادامه بدم.
‫کیتاگاوا-سان.
‫چـ ـ چیه؟
‫چرا اونطوری یه گوشه نشستی؟
‫ها؟ جـ ـ جدی؟
‫آره.
‫کیتاگاوا-سان، اینجا خونه‌ی خودته. باید وسط مبل بشینی.
‫ها؟ گوجو-کون با همیشه فرق کرده.
‫یـ ـ یکم جسورتر شده؟
‫باشه. پس میام... اونجا.
‫باشه.
‫می‌خوایم شروع کنیم؟
‫ولی خدایی... چـ ـ چطوری اصلاً باید شروع کنیم؟
‫گوجو-کون اول قراره یه‌چیزی بگه... نه؟
‫مطمئنم همینطوره، ولی منطقی که بهش فکر می‌کنم...
‫یهویی مراحل زیادی رو رد نمی‌کنیم؟
‫مثلاً قرار رفتن، گرفتن دست هم... و بـ ـ بوس کردن هم.
‫هیچ‌کدوم‌شونو انجام ندادیم!
‫عا.
‫پس همه‌شو قراره الان انجام بدیم؟!
‫پس همه‌شو...
‫قراره الان...
‫انجام بدیم؟!
‫آخ سرم.
‫کیتاگاوا-سان!
‫خوبی؟! خیلی صداش بلند بود!
‫زخمی نشدی؟
‫گوجو-کون...
‫خـ ـ خیلی نزدیکه!
‫کیتاگاوا-سان!
‫کیتاگاوا-سان؟
‫گوجو-کون... وایسا.
‫الان وقت خوبی نیست. مـ ـ می‌خوام اول آروم شم.
‫می‌شه اول یه‌چیزی بخورم؟
‫آره.
‫واقعاً ببخشید.
‫اشکالی نداره.
‫چه خوبه!
‫خیلی استرس داشتم، ولی الان ‫ که یه غذای گرم و خوب خوردم، یکم آروم شدم.
‫استرس؟
‫آروم موندن خیلی مهمه. باید عادی رفتار کنم.
‫کیتاگاوا-سان، اشکال نداره رامن فوری بخوری؟
‫مگه رژیم نیستی؟
‫ر ـ رواله بابا! این‌ کالریش کم‌تره!
‫رامن‌های نصفه‌‌شبی جدی خدا نیستن؟
‫راستش اونقدر هم نخوردم.
‫جدی؟
‫بابام عاشق فیلمه،
‫برای همین آخر هفته‌ها یه‌عالمه فیلم می‌بینه.
‫و وقتی نصفه‌شب گشنه‌ش می‌شد و قایمکی رامن فوری درست می‌کرد،
‫عه، بابایی، داری تنهایی می‌خوری! خیلی نامردی!
‫صدای جوشوندن آب همیشه بیدارم می‌کرد،
‫فقط یه قاشق! توروخدا فقط یکی!
‫برای همین همیشه می‌رفتم باهاش می‌خوردم.
‫چه خوبه!
‫و همیشه‌ی خدا هم خوشمزه بودن.
‫راستش...
‫شاید چون سرشون با بابام دعوا می‌کردم، خوشمزه بودن.
‫همچین داستانای خانوادگی‌ای خیلی قشنگن.
‫رژیم بسه دیگه... دلم لک زده برای سیب‌زمینی سرخ‌کرده!
‫منطقیه.
‫هوم؟
‫یکم، حرفش بد نیست؟
‫مکالمه‌شون عجیب شده.
‫نکنه گزینه‌ی اشتباهی رو انتخاب کردم؟
‫کل سیو‌هام غیب شدن.
‫نمی‌تونم برگردم.
‫صبح شده؟
‫اون هیچ، ظهره؟
‫وایسا! کاریم نکرد!
‫گوجو-کون؟!
‫ها؟!‍ تمام مدت تو هال بودی؟!
‫آره.
‫چرا خب؟!
‫چیزی که دیشب خرید...
‫نوشیدنی انرژی‌زای عادی بود؟!
‫وقتی گفتی قصد نداری بخوابی، برای این بود که بازیو تموم کنی؟!
‫نـ ـ نه دقیقاً.
‫چی شده؟
‫ظاهراً از اون آدمایی‌ام که سریع احساساتی می‌شن.
‫چون این‌بار قرار نیست لباس درست کنم، ‫بیشتر هم رو داستان تمرکز کردم...
‫هعی... خسته‌م.
‫پس می‌خوای صبحونه یه‌چیز شیرین بخوریم؟
‫صبحونه؟
‫فکر نکنم فعلاً اشتها داشته باشم، نیازی نـ-
‫چـــی؟!
‫تمام قتل‌ها زیرِ سر میرا بود.
‫درواقع...
‫بقیه‌شون اصلاً وجود خارجی نداشتن.
‫فقط می‌خواست زندگی خانوادگی دردناکش رو فراموش کنه.
‫برای همین تو ذهنش یه خانواده‌ی جدید ساخت، اما تو واقعیت،
‫تمام مدت تو تخت بیمارستان بود.
‫مکالمات هذیون‌وارش هم نشونه‌ی این بود که ‫بیشتر و بیشتر داره ثبات فکری‌ش رو از دست می‌ده.
‫و اون صفحه‌ی سیوهای پاک‌شده هم...
‫فکر می‌کردم اگه معنیِ «نمی‌خوام به‌یاد بیارم.» رو ‫بفهمم، جدی هوش از سرم بپره.
‫حس کردم مجبورم کردن توی ذهن یکی دیگه رو ببینم.
‫واکنش‌های داغ و تازه‌ش نسبت به اولین‌باری که بازیش می‌کنه... عاشقشم!
‫هی بیشتر و بیشتر بحث‌شون می‌شد، ‫و کمتر به‌صورت فردی عمل می‌کردن.
‫و بعد کم کم همه تبدیل به شام شدن.
‫اگه می‌خوردشون و باهاشون یکی می‌شد، خانواده‌ش در نمی‌رفتن...
‫هضمش برام خیلی سخت بود.
‫و تازه جا داره بگم...
‫صفحه‌ی عنوانی که بعد از تموم کردن بازی میاد...
‫می‌فهممش! اون صفحه شاهکار نیست؟!
‫عاشقشم!
‫راستی...
‫موقعی که دنبال مکان برای بیمارستان متروکه ‫بودیم هم خیلی بهش خوش گذشت.
‫تمام.
‫بافت موهاشم خوب شده.
‫میرای... شیون دیگه شیون قبلی نیست!
‫کار درستی کردم که موهاشو باز کردم و از اول بافتمش.
‫شیون-چان! به حرفم گوش کن!
‫خفه شو، میرای!
‫از ریخت و قیافه‌ی نحست حالم به‌هم می‌خوره!
‫چشمم که بهت میفته، می‌خوام بالا بیارم!
‫بهت که گفتم! شادی ابدی نیست!
‫بیا داخل.
‫اونه-چان.
‫چیکارم داری؟
‫می‌گما...
‫سوزوکا-سان ازم پرسید که شنبه...
‫می‌تونیم باهاش بریم به چندتا لو ـ لوکیشن سر بزنیم.
‫عا.
‫یکیم اینکه...
‫من بعد از خرید کردن با مارین-سان میام،
‫اگه می‌شه تو زودتر برو.
‫خیلی‌خب.
‫کلاه‌گیسِ میرا-چان...
‫قراره من بپوشمش، اما به‌خاطر من بهش حالت دادی؟!
‫آره.
‫تو با سوزوکا-سان و بقیه‌ حرف ‌زدی.
‫برای همین خودم ترتیبش این‌یکی رو دادم.
‫مرسی، اونه-چان.
‫بعدش به کلاه‌گیسِ کلیر-چان حالت می‌دی؟
‫می‌شه منم ببینم؟
‫اگه انقدر نزدیکم وایسی، نمی‌تونم کارمو بکنم.
‫چاره‌ای نیست.
‫خیلی خرم.
‫باورم نمی‌شه سر یه سوءتفاهم، الکی امیدوارم شدم.
‫گفتم احتمالاً‌ گوجو-کون از رنگ سفید خوشش بیاد.
‫برای همین جوگیر شدم و لباس‌زیر تمام سفید پوشیدم.
‫سر هیچی دلم رو صابون زدم.
‫آه...
‫هنوز یه‌جوری تو شوکشم که نمی‌تونم از فکرش دربیام.
‫آخه فکر کردم بالأخره می‌تونیم...
‫باهم بریم تو رابطه.‫
‫جدی باید...
‫به گوجو-کون بگم که دوستش دارم.
‫و ـ‌ و ازش بخوام که باهم قرار بذاریم.
‫آره بابا، قطعاً می‌تونم بهش بگم. آب خوردنه.
‫قبلاًها... خیلی راحت می‌تونستم به زبون بیارمش.
‫اما اون حتی یه‌بارم واکنش درستی نشون نداده.
‫تازه گوجو-کون با شدت ردش هم می‌کنه.
‫بدترین حالتش اینه که احتمالاً‌ منو فقط دوست خودش می‌دونه.
‫یعنی اگه بهش می‌گم که دو ـ‌ دوستش دارم...
‫گوجو-کون چه جوابی می‌داد؟
‫عـــه؟
‫فکر می‌کردم صرفاً ازم می‌خوای برات لباس بدوزم.
‫خیال می‌کردم فقط دوست همیم.
‫آه... پس قضیه از این قراره.
‫شرمنده. بذار خوب درموردش فکر کنم.
‫ا ـ‌ امروز؟ امروز که سرم حسابی شلوغه. واقعیتش...
‫آه! می‌خوام نقاشی صورت تمرین کنم، به بزرگی خودت ببخش!
‫امروز هم نمی‌شه.
‫گوجو، بیا بریم مک‌دونالد.
‫گوجو رفته خونه.
‫نمی‌تونم...
‫انقدر واقعی به‌نظر میاد که اشکم در اومد.
‫اتفاقاً قبلاً یه‌بار منو پیچونده.
‫مارین.
‫امروز رسماً جنازه‌ شدی. چته دختر؟
‫خیلی افسرده‌م. هیچی هم نخوردم.
‫جان من؟
‫می‌دونم ناهار نخوردی، پس یعنی به‌خاطر رژیمت نبوده؟
‫نووا.
‫اگه یکی که احساسی بهش نداری،
‫یا مثلاً دوستت ازت بخواد باهاش قرار بذاری، چیکار می‌کنی؟
‫کسی بهت اعتراف کرده؟ بنازم.
‫دارم می‌گم، «مثلاً».
‫هوم...
‫شدنی نیست.
‫ناسلامتی دوستیم ها.
‫عـــه؟ ولی آخه...
‫مثلاً اگه کنسه-کون بهت اعتراف کنه‌ــ
‫نچ.
‫حتی نذاشتی جمله‌م رو تموم کنم.
‫قشنگ می‌تونم تصورش کنم. اصلاً شدنی نیست.
‫دقیقاً.
‫آخه ما اصلاً تایپ هم نیستیم.
‫مطمئنم کنسه-کون هم بهم جواب رد می‌ده.
‫درسته.
‫«درسته»، ها؟ ولی واقعاً همینه.
‫خب... اینکه معلومه. خودم از قبل می‌دونستم.
‫با اجازه.
‫آه! چیکار بکنم؟
‫کیتاگاوا-سان.
‫می‌شه برگردی خونه‌تون؟
‫هان؟
‫آه!‌ منظور بدی نداشتم!
‫ماهی خال‌خالی سوخاری؟
‫بله...
‫اون روزی گفتی غذای سوخاری هوس کردی.
‫گفتم احتمالاً ماهی سوخاری بهت بچسبه.
‫ولی گویا نباید همچین چیزی رو برای شام بخوری.
‫من تابه‌حال رژیم نگرفتم، برای همین هیچ‌وقت ‫دغدغه‌ی اینو نداشتم که بهترین زمانِ‌ غذا خوردن کِیه.
‫ولی تو قبل از اینکه باهات تماس بگیرم، اومدی...
‫من... همین‌طوری روی هوا گفتم، ولی...
‫واقعاً متأسفم.
‫می‌دونم این‌همه راه اومدی، ولی...
‫می‌خورمش.
‫هرطوری شده می‌خورمش.
‫هـــه؟ ولی...
‫چیت میل و چیت دی یک وعده و یک روز تقلب در برنامه‌‌ی رژیم غذایی است ‫که می‌تواند در کاهش وزن و ایجاد انگیزه برای بعضی افراد مفید باشد.
‫امروز چیت می‌کنم.
‫چیت می‌کنی؟
‫می‌خوای اقلاً سوخاری‌هاشو جدا کنم؟
‫می‌تونم برای تو هم مثل بابابزرگ کبابش کنم.
‫نه.
‫می‌خوام همین‌طوری بخورمش.
‫به به! سوخاری‌اش خیلی خوش‌مزه‌ست ‫و خود ماهی هم خیلی نرم و لطیفه!
‫لطفاً تا می‌تونی سبزیجات بخور!
‫راستی، چیزی توش هست؟
‫ترشی آلو و برگ شیسو.
‫اینا رو ریختم توش تا نیازی به سس یا ادویه نداشته باشه.
‫واکانا، خداییش دست‌پختت خیلی بهتر شده.
‫راست می‌گین؟
‫آره.
‫آه راستی، بابابزرگ. برای تو دایکونِ رنده‌شده داره.
‫به به. به‌نظر که خوش‌مزه میاد.
‫غذا خوردن مارین-چان رو که دیدم، ‫منم ماهی خال‌خالی سوخاری هوس کردم.
‫پس تو هم نصفشو بخور.
‫فقط نصفشو؟
‫امشب غذای سوخاری داشتیم، ‫برای همین ببخشید که ‫چیزی نداریم بدم ببری خونه.
‫اشکالی نداره.
‫خب، پس‌ــ
‫گوجو-کون...
‫می‌تونی تا ایستگاه... همراهم بیای؟
‫به روی چشم.
‫لطفاً یه‌لحظه صبر کن، برم کتم رو بپوشم.
‫باشه.
‫تازگی‌ها هوا خیلی زود تاریک می‌شه.
‫آره.
‫راستی، اون روز،
‫با موراکامی و بقیه‌ی بچه‌ها...
‫کیتاگاوا-سان؟
‫عا، چیزه...
‫شاید یکم جا بخوری...
‫من...
‫می‌شه فردا بازم بیام خونه‌تون؟
‫بله، البته.
‫بابت غذا بهت پول می‌دم.
‫چی؟!‌ لازم نیست!
‫بابت لباس‌ها به اندازه‌ی کافی بهم پول می‌دی.
‫آره...
‫نمی‌تونستم... به صورت گوجو-کون نگاه کنم.
‫همیشه با خودم گفتم که هرچه بادا باد.
‫اینجوری بودم که، «نشد هم نشد. فدای سرم.»
‫ولی الان همه‌ش می‌ترسم که نشه...
‫من همیشه همین‌طوری بودم؟
‫ای خدا، افسرده بودنی خیلی رواعصابم.
‫هی، خوشگل خانوم. تک‌وتنها بیرون چیکار می‌کنی؟
‫اگه حوصله‌ت سر رفته‌ــ
‫دهنتو ببند.
‫ایش، از این حالتم بدم میاد!
‫وقتی افسرده‌م، خیلی ضعیف می‌شم و اعصابم نمی‌کشه!
‫الان از نظر روانی داغونم و این هفته هم که کاسپلی گروهی داریم.
‫بسمه! دیگه نمی‌تونم سر این قضیه استرس بکشم!
‫بعد از کاسپلی گروهی بهش می‌گم!
‫بهش می‌گم! بهش می‌گم! بی‌بروبرگرد بهش می‌گم!
‫خدا شاهده به گوجو-کون می‌گم که دوستش دارم!
« فیلم یار – مرجع دانلود فیلم و سریال » [ FilmYar ]
‫قسمت بعدی!
Tenshi Hunter & Cielo :کاری از
قسمت 22 ‫پس الان دیگه همه‌چی رواله!؟
‫تالاپ
‫داده‌ای در دسترس نیست
‫شب رو موندن
‫۵۰ درصد کالری کم‌تر
‫شارلوت
‫می‌شه خفه‌خون بگیری؟ صدات خیلی گوش‌خراشه.
‫شارلوت
‫«چون‌که ما یه خانواده‌ایم» «بیاین غذا بخوریم»
‫ماده‌ای سرخ و سیاه روی ظرف غذایم انباشته شده بود. ‫چشیدمش و پرسیدم: «هی، این چیه؟»
‫چرا؟
‫نمی‌توانستم نفس بکشم، حس می‌کردم هوا از گردنم به بیرون درز می‌کند. ‫همه‌چیز دارد از هم می‌پاشد ‫فقط یک ظرف خالی باقی مانده است
‫صدای فریادش می‌پیچد ‫مانند یک کرم ابریشم، به آرامی در خود فرو می‌روم.
‫صدای فریادها مدام در سرم می‌پیچد. ‫چندین و چندبار صدایم را بالا می‌برم، ‫اما کم‌کم حس می‌کنم که دنیای پیرامونم محو می‌شود. ‫سپس، با من حرف زد:
‫«تو به قدر کافی باهوش نیستی. برای همینه که همیشه دست‌هات رو دراز می‌کنی.» «دست‌هات پرن، برای همینه که حتی نمی‌تونی چیزی رو که روی زمین افتاده، برداری.»
‫پس از شنیدن این حرف، خرده‌تکه‌هایش را که روی زمین پراکنده شده، برمی‌دارم.
‫هرگز نگاه مادرم را فراموش نمی‌کنم. ‫طوری به من نگاه می‌کرد که گویی فاسد و آلوده‌ام. ‫هرگز نگاه مادرم را
‫فراموش نمی‌کنم
‫گویا مادرم متوجه شده بود. ‫و مدام مرا سرزنش می‌کرد، اما من به میل خودم پاهایم را باز نکردم. ‫چکار باید می‌کردم؟
‫نمی‌دانم
‫در نهایت همیشه می‌گویند: «چون‌که ما یه خانواده‌ایم.» ‫گویی هیچ اتفاقی نیفتاده است. ‫گویی هرگز آب از آب تکان نخورده است.
با این حال، همچنان بخشی از من می‌خواست که مادرم ‫من را دوست داشته باشد. اما مادرم من را نجات نداد. ‫مادرم هم یک زن بود. ‫ احساس تهوع می‌کنم.
‫پدرم آن روز به من گفت، «بیا اتاق‌خوابم.» ‫هرگز آن راه‌پله‌ی سرد و تاریک را که به زیرزمین منتهی می‌شد، فراموش نمی‌کنم.
‫هنگامی که وارد اتاق‌خواب شدم، پدرم در اتاق را قفل کرد و از من خواست که انجیل را بخوانم. ‫«بیا اینجا.» ‫از من خواست که روی پاهایش بشینم. ‫هرگز نمی‌توانم دست‌های
‫پدرم را فراموش کنم ‫از او خواهش کردم که دست بردارد، اما او گفت: ‫ «هیچ ایرادی تو این کار نیست، چون‌که ما یه خانواده‌ایم.» ‫بارها و بارها در سرم فریاد زدم.
‫بارها و بارها و بارها و بارها و بارها و بارها و بارها و بارها و بارها و بارها و بارها و بارها و بارها و بارها
چکار باید می‌کردم؟ ‫نمی‌دانم. ‫بین پاهایم متورم و هم‌رنگ انجیر شده بود. ‫پدرم به من دستور داد: «این قضیه رو به هیچکس نگو.» ‫تنها چیزی که در آن اتاق به جا ماند، قلب شکسته‌ام بود.
‫فقط فراموشش کن، فقط فراموشش کن، فقط فراموشش کن ‫چون‌که اصلاً اتفاقی نیفتاده است
‫«خانواده» بارها و بارها تکرار می‌کنم. «خانواده» «ما» ‫ «خانواده‌ایم» «خانواده» «چون‌که خانواده‌ایم»
‫«چون‌که خانواده‌ایم»
«چون‌که خانواده‌ایم» «چون‌که خانواده‌ایم» «چون‌که خانواده‌ایم» «چون‌که خانواده‌ایم» «چون‌که خانواده‌ایم» «چون‌که خانواده‌ایم»
موریتا کنسه، ۱۶ ساله، بدون حضور داشتن ‫دست رد به سینه‌اش خورد
قسمت 23 ‫فکر نمی‌کردم اتفاقی خوبی برام بیفته.